De bereidverklaring/toelichting van Robert Hoogland ter ondersteuning van het 100 Ledeninitiatief.

Het interview met prof. Annemieke Roobeek in de Fysiopraxis (link: https://www.kngf.nl/fysiopraxis-juni-2026/) schetst een inspirerend toekomstbeeld. Meer preventie. Meer vitaliteit. Een sterkere eerste lijn. Betere samenwerking. Wie kan daar tegen zijn? Ik in ieder geval niet! Sterker nog, ik denk dat vrijwel iedere fysiotherapeut deze richting onderschrijft. Toch bleef ik na het lezen met een aantal fundamentele vragen zitten. Niet omdat de visie onjuist zou zijn, maar omdat de transitie waarover wordt gesproken misschien nog veel groter is dan we ons realiseren.

Wanneer wordt aanpassen eigenlijk opgeven? Het is een ongemakkelijke vraag, die binnen de recente ontwikkelingen fysiotherapie, bij mij steeds opnieuw opkomt.

Soms zegt een uitnodiging meer dan degene die haar verstuurt beseft.

“Leuk dat je mee komt praten.”

Dat is ongeveer de ondertoon van de recente oproep van het KNGF voor deelname aan een werkveldgroep rondom het Uitvoeringsplan van het Kwaliteitskader Fysiotherapie. Acht fysiotherapeuten. Acht praktijkhouders of managers. Twee avonden in Amersfoort. Even meedenken over de toekomst van het vak.

Er is een artikel in omloop dat je als fysiotherapeut moet lezen. Niet omdat het je blij maakt. Maar omdat het zo verdomd precies beschrijft wat er gaande is. De titel alleen al is een vingerwijzing: "De kettingen van de gekwelde mensheid zijn van kanselarijpapier" — Franz Kafka. Je vindt het artikel hier: Over asymmetrie, machtsverhoudingen en natuurlijk centen

Deze week gaf VWS aan dat er geen uitzicht is op meer fysiotherapie in de basisverzekering. “Het geld is op.” De enige koers waar KNGF en SKF zich de afgelopen jaar volledig in hadden vastgebeten eindigt op dood spoor. Moeten we daar erg verdrietig om zijn? Natuurlijk hoort goede zorg thuis in ons zorgstelsel, maar er is meer... Een Blog van Michiel Trouw en Robert Hoogland over de krachtige toekomst van de fysiotherapie met minder en meer vertrouwen. In minder controle en meer vakmanschap. Weg van verdeeldheid, maar in verbinding.

De aankondiging van het KNGF om een Kernprofiel Fysiotherapeut te ontwikkelen roept fundamentele vragen op over noodzaak, timing en de mogelijke gevolgen voor de beroepsgroep. Hoewel de intentie – het versterken van het vak – begrijpelijk is, ontbreekt een overtuigende onderbouwing dat deze stap daadwerkelijk bijdraagt aan een sterkere positie van de fysiotherapeut of betere keuzes voor patiënten.

Kwaliteit afgemeten via een contractstatus klinkt ongemakkelijk. En dat is het ook. Steeds vaker bepalen niet vakmanschap of patiëntwaarde, maar contracten, polissen en kaders wat als kwaliteit geldt. Vrije zorgkeuze bestaat op papier, maar blijkt in de praktijk een doolhof van regels, bijbetalingen en wel/geen contract.

De discussie over fysiotherapie en “wetenschappelijke onderbouwing” speelt zich in Nederland niet langer alleen af in vakbladen of op congressen. Ze is bestuurlijk geworden. Beleidsmatig. En inmiddels ook juridisch relevant.

Veel fysiotherapeuten ontvangen al jarenlang niet-kostendekkende tarieven van zorgverzekeraars. Dat maakt het lastig om een gezonde praktijk te runnen en te investeren in de toekomst.

Op verzoek van een aantal initiatiefnemers brengt Dirkzwager N.V. de juridische mogelijkheden in kaart om hogere tarieven af te dwingen bij zorgverzekeraars Zilveren Kruis, VGZ, CZ en Menzis. 

Van bestuurlijke versnippering naar nationale slagkracht en professionele autonomie.

Bij de 300e ALV van het Koninklijk Nederlands Genootschap voor Fysiotherapie (KNGF) wordt onder andere het jaarplan 2026 en de meerjarenbegroting besproken. Ik zie daar nog wel een paar stevige haken en ogen. Ik ben kritisch over de richting. Er dreigt controlebeleid over het eigen vak en (gedeeltelijk) verlies van het domein fysiotherapie.

Elke dag maken fysiotherapeuten keuzes die niet in protocollen passen. Kwaliteit is meer dan meten en verantwoorden. Het is een morele opdracht. Daarom pleit ik voor een kwaliteitskompas. Kwaliteit met de patiënt als kompas.

Ik kreeg ineens een aanval van licht filosofische overdenking. Je kent het wel: zo’n moment waarop je even afstand neemt van de dagelijkse praktijk en je afvraagt… Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Want de fysiotherapie van morgen lijkt soms wel een complete heruitvinding van ons vak. Holistisch, blended, high-tech, multidisciplinair... Het klinkt als iets totaal nieuws/vernieuwends. Maar is dat ook zo? Of keren we eigenlijk gewoon terug naar de basis van ons beroep?Die gedachte zette me aan het denken én aan het schrijven.

Tekst: Robert Hoogland

Zolang fysiotherapie bestaat wordt er gesproken over kwaliteit. Vakinhoudelijk gezien is dat logisch en behoort bij het vak. Het is ook waar de fysiotherapeut warm voor loopt. Beleidsmatig wordt kwaliteit continu anders gebruikt en ingezet. Nieuwe termen met nieuwe beloften, maar wat wél helder is: ‘beleidsmatige kwaliteit’ leidt af van waar de zorg écht onder lijdt. Kwaliteit is een mistgordijn geworden. Een containerbegrip waarin iedereen iets anders ziet en waarin beleidsmakers hun controle-instrumenten verstoppen. Maar wat mist, is visie. Wat ontbreekt, is vertrouwen. En wat verdampt, is motivatie.

Na onze totale vernieuwing van ons webplatform, maken we onze websites steeds beter.  Technische uiteraard, maar voegen we ook handige gebruikerstools toe. In dit artikel beschrijven onze webstatistieken

Inmiddels heeft het keurmerk fysiotherapie (SKF) ook gereageerd op het aangenomen 100 leden agenda initiatief tijdens de ALV van het KNGF van 16 november jongstleden. Een bericht met vooral overeenkomsten én een wel geheel onverwachte twist aan het einde.

Op woensdag 16 november was de najaars ALV van het KNGF. Deze keer met behoorlijk wat rumoer vooraf door het selectief shoppen en delen verplichtend op te nemen in de voorwaarden voor een contract 2023. Bij het agendapunt 100 leden initiatief werd het, wat mij betreft, een gênante en respectloze vertoning.

Ik heb geprobeerd de verschillen en de overeenkomsten te duiden. Uiteraard is dit gedestilleerd vanuit de bekende stukken. Opvallend is dat zowel de motie als het 100 ledeninitiatief een gelijk uitgangspunt hebben: ‘Het stellen van nadere selectieve voorwaarden door zorgverzekeraars is uit het kwaliteitshuis fysiotherapie is ongewenst.’