Kwaliteit afgemeten via een contractstatus klinkt ongemakkelijk. En dat is het ook. Steeds vaker bepalen niet vakmanschap of patiëntwaarde, maar contracten, polissen en kaders wat als kwaliteit geldt. Vrije zorgkeuze bestaat op papier, maar blijkt in de praktijk een doolhof van regels, bijbetalingen en wel/geen contract.

De discussie over fysiotherapie en “wetenschappelijke onderbouwing” speelt zich in Nederland niet langer alleen af in vakbladen of op congressen. Ze is bestuurlijk geworden. Beleidsmatig. En inmiddels ook juridisch relevant.

Veel fysiotherapeuten ontvangen al jarenlang niet-kostendekkende tarieven van zorgverzekeraars. Dat maakt het lastig om een gezonde praktijk te runnen en te investeren in de toekomst.

Op verzoek van een aantal initiatiefnemers brengt Dirkzwager N.V. de juridische mogelijkheden in kaart om hogere tarieven af te dwingen bij zorgverzekeraars Zilveren Kruis, VGZ, CZ en Menzis. 

Van bestuurlijke versnippering naar nationale slagkracht en professionele autonomie.

Bij de 300e ALV van het Koninklijk Nederlands Genootschap voor Fysiotherapie (KNGF) wordt onder andere het jaarplan 2026 en de meerjarenbegroting besproken. Ik zie daar nog wel een paar stevige haken en ogen. Ik ben kritisch over de richting. Er dreigt controlebeleid over het eigen vak en (gedeeltelijk) verlies van het domein fysiotherapie.

Elke dag maken fysiotherapeuten keuzes die niet in protocollen passen. Kwaliteit is meer dan meten en verantwoorden. Het is een morele opdracht. Daarom pleit ik voor een kwaliteitskompas. Kwaliteit met de patiënt als kompas.

Ik kreeg ineens een aanval van licht filosofische overdenking. Je kent het wel: zo’n moment waarop je even afstand neemt van de dagelijkse praktijk en je afvraagt… Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Want de fysiotherapie van morgen lijkt soms wel een complete heruitvinding van ons vak. Holistisch, blended, high-tech, multidisciplinair... Het klinkt als iets totaal nieuws/vernieuwends. Maar is dat ook zo? Of keren we eigenlijk gewoon terug naar de basis van ons beroep?Die gedachte zette me aan het denken én aan het schrijven.

Tekst: Robert Hoogland

Zolang fysiotherapie bestaat wordt er gesproken over kwaliteit. Vakinhoudelijk gezien is dat logisch en behoort bij het vak. Het is ook waar de fysiotherapeut warm voor loopt. Beleidsmatig wordt kwaliteit continu anders gebruikt en ingezet. Nieuwe termen met nieuwe beloften, maar wat wél helder is: ‘beleidsmatige kwaliteit’ leidt af van waar de zorg écht onder lijdt. Kwaliteit is een mistgordijn geworden. Een containerbegrip waarin iedereen iets anders ziet en waarin beleidsmakers hun controle-instrumenten verstoppen. Maar wat mist, is visie. Wat ontbreekt, is vertrouwen. En wat verdampt, is motivatie.

Na onze totale vernieuwing van ons webplatform, maken we onze websites steeds beter.  Technische uiteraard, maar voegen we ook handige gebruikerstools toe. In dit artikel beschrijven onze webstatistieken

Inmiddels heeft het keurmerk fysiotherapie (SKF) ook gereageerd op het aangenomen 100 leden agenda initiatief tijdens de ALV van het KNGF van 16 november jongstleden. Een bericht met vooral overeenkomsten én een wel geheel onverwachte twist aan het einde.

Op woensdag 16 november was de najaars ALV van het KNGF. Deze keer met behoorlijk wat rumoer vooraf door het selectief shoppen en delen verplichtend op te nemen in de voorwaarden voor een contract 2023. Bij het agendapunt 100 leden initiatief werd het, wat mij betreft, een gênante en respectloze vertoning.

Ik heb geprobeerd de verschillen en de overeenkomsten te duiden. Uiteraard is dit gedestilleerd vanuit de bekende stukken. Opvallend is dat zowel de motie als het 100 ledeninitiatief een gelijk uitgangspunt hebben: ‘Het stellen van nadere selectieve voorwaarden door zorgverzekeraars is uit het kwaliteitshuis fysiotherapie is ongewenst.’